Dobra, będzie sporo Leenowego narzekania. Ale wytrzymajcie, bo muszę się gdzieś wyżalić bo nie wyrobię.

Dzisiaj nie wychodzi mi absolutnie NIC. I kiedy mówię nic, mam na myśli NIC przez ogromne N. Ten dzień pod względem ilości niefortunnych wydarzeń abosultnie kwalifikuje się jako NAJGORSZY dzień w moim życiu.

Rano - zaspałam i spóźniłam się do szkoły
Szkoła - na polskim baba znów miała do mnie jakieś wąty i się na mnie wyżywała i masakrycznie poszło mi na matematyce. Jak tak dalej pójdzie będę powtarzać klasę. Aha i w ciągu dnia zgubiłam gdzieś kasę na coś do picia do szkoły. To już 3 raz w tym tygodniu.
Dobra, zwolniłam się z anglika i z resztą optymizmu poszłam do domu. Ale co się okazało? Że nie mam kluczy! A rodzice mieli wrócić o mniej więcej 17 (a była 13:40). Nie miałam też kasy na komórce, żadnych pieniędzy przy sobie, a sąsiadki (tej która ma zapasowe klucze od nas od domu) nie było! Co wymyśliłam? Może pojechać do babci... ale nie po same klucze tak głupio (dzięki Ci Panie że nie pojechałam, bo potem mama powiedziała mi że babcia nie ma kluczy). Znalazłam w portfelu jakieś kilka euro, to pojechałam do kantoru, wymieniłam i kupiłam sobie doładowanie. Dzwonię do ojca, mówi że będzie o 17, dzwonię do mamy, nie odbiera. Stwierdziłam, że dobra, jadę do domu, może sąsiadka już wróciła. Jadę jadę, dojechałam, ale idę do sklepu za resztę pieniędzy kupić coś do picia... patrzę. Nie mam portfela! Więc rozpoczęła się gonitwa za 12, którą jechałam do domu. Ni w cholerę nie mogłam jej dogonić, bo uciekały mi wszystkie tramwaje... Będąc już prawie na starołęce dzwoni mi telefon. Jakaś pani na poczcie koło mojej szkoły znalazła zgubę. No to jedziemy spowrotem (zajęła mi to znowu mnóstwo czasu, bo do jednego tramwaju nie wsiadłam, bo było tam coś co wyglądało na kontrolera, a ja no cóż, nie miałam portfela). Dojechałam, odzyskałam zgubę. Idąc na przystanek, potknęłam się o tory tramwajowe, kolano mi przeskoczyło i noga bolała mnie jak jasna cholera. Potem na rynku przed domem kupiłam jogurt i kakao bo chciałam w domu zrobić ciasto... ale! Nadal nikogo nie było, ani rodziców ani sąsiadów. To koczowałam pod drzwiami swojego domu jakieś 40 minut. W końcu przyjechała moja mama, weszłam i mogłam coś zjeść (choć szczerze mówiąc nie bardzo było co...)
Myślicie, że na tym koniec moich dzisiejszych wrażeń? Otóż nie!
Postanowiłam zrobić ciasto,żeby było na jutro... no to robię, robię, demolując przy tym pół kuchni i plamiąc sobie wszystkie ubrania... no ale zrobiłam. Patrzę na przepis, a tam nie ma na ile do piekarnika. No to biorę tak z pamięci 200 stopni i jakieś takie ustawienie z wiatraczkiem. Zostawiam ciasto w piekarniku, nastawiam timer i idę na kompa... nagle po 10 minutach, podczas grania w jakąś sucharną grę (aha i komp mi się po drodze zawiesił ==_) czuję zapach spalenizny... biegnę do kuchni a tu całe ciasto spalone, jeszcze próbując ratować blachę poparzyłam się w rękę.
Kuchnia jest zrujnowana, ciasta nie ma, jestem uboższa w całkiem niezłą sumkę, boli mnie noga, prawa ręką i głowa... prawdopodobnie będę powtarzać klasę, a nauczyciele moich przedmiotów wiodących mnie nienawidzą...

It sucks to be meeeee! xP

(wybaczcie to marudzenie, zdaję sobie sprawę że są ważniejsze problemy, ale dla mnie, rozpieszczonej jedynaczki, był to bardzo mind-wrecking day xP Gomen)